achtste groepers huilen niet

Vandaag ben ik samen met Emma (mijn “zusje”) en Hermien (mijn “mama”) naar de bioscoop geweest, de film achtste groepers huilen niet stond op de planning. 

Toen ik een meisje van 12 was heb ik dit boek regelmatig doorgelezen, en dit boek is inmiddels ook niet meer in staat om gelezen te worden haha. Elke keer weer als ik dit boek las liepen bij de laatste hoofdstukken de tranen over mijn wangen. Verschrikkelijk het zou je vriendinnetje maar zijn! 

Nu 8 jaar later is dan (eindelijk) de film verfilmt. Ik wou graag heen maar zag me daar niet zitten samen met mijn lieftalige Robert. Gelijk dacht ik aan mijn kleine zusje, die heeft de leeftijd van mij toen ik het boek las. Gelukkig gingen hun vandaag heen en mocht ik mee. Met de tissues in mijn tas richting de zaak gelopen om vandaar uit richting de bioscoop te rijden. 

Toen de film eenmaal begon leek het erg op het boek, en het beeld wat ik erbij had. Een leuk vrolijk zelfverzekerd meisje, die de ergste ziekte krijgt die er maar bestaat. Ook de tranen vloeide op een gegeven moment over mijn wang heen. Een realistische film, die iedereen even weer op zijn plek zet over het feit dat kinderkanker niet altijd genezen wordt. 

Als moeder zijnde voelde het nog erger. Ik moet er niet aan denken dat mijn kind deze vreselijke ziekte krijgt, en al helemaal dat mijn wereldwonder aan deze ziekte zal overlijden. Dit wens je geen moeder toe, en al helemaal het kind niet. Al die pijn die het kind moet ondergaan…

Achtste groepers huilen niet, is een film die je echt gezien moet hebben. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s