Hoe de zwangerschap van Aron verliep

Ik krijg de laatste tijd nog vaak vragen over hoe mijn zwangerschap nou ging. Dus ik wil hier graag nog een (laatste) blog aan toewijden.

Augustus 2010,  een paar plopjes in mijn buik. Aangezien ik al een hele poos last had van mijn darmen dacht ik dat mijn darmen weer op de hobbel waren. Na een paar uur vond ik het vreemd dat die plopjes hoger zatten. Ik wist niet wat ik moest, gelukkig bestaat er tegenwoordig internet waar je werkelijk alles kunt vinden. Zo ging ik op google zoeken. De zoektermen “plopjes in mijn buik” waren al genoeg om te weten wat het was. Ik was zwanger…Wat nu!

Het eerste moment dat ik kreeg ging ik langs de dokter om zeker te weten dat ik zwanger was, want hé het was wel internet waar ik op keek. Ook de dokter bevestigde dat ik in verwachting was. Hoe kon dit? Ik bleef gewoon menstrueren.. Dan ben je toch niet zwanger? En dikker? Nee joh ik was juist afgevallen.

Ik moest het Robert vertellen, helaas lag die situatie niet zo makkelijk. Robert en ik waren van mei tot juli uit elkaar geweest (achteraf gezien mijn hormonen). Ik heb Robert op de domste plek verteld dat hij vader zou worden, op dat moment had ik geen keus. Hij schrok, logisch ook! Nadat hij nog een uurtje had rondgelopen en met zijn vrienden had gepraat gingen we samen naar buiten.

We zijn op een plein, op een muurtje gaan zitten en hebben gepraat. Al snel begonnen Robert over leuke dingen te praten, het kindje in mijn buik was een hij. Ook had Robert het over zwemmen en voetballen. Zodra Robert rustig was, werd ik ook rustig en accepteerde ik  dat wij samen papa en mama gingen worden. De volgende dag heeft ook Robert, ons kindje voor het eerst gevoelt.

Die maandag maakte ik een afspraak bij de verloskundige, we konden donderdags (pas) terecht. Ik moest ‘s avonds werken en Robert ging naar zijn ouders toe. We hadden afgesproken dat we het samen onze ouders zouden gaan vertellen, maar Robert deed het iets anders. Robert was trots, en dat straalde hij uit, waardoor zijn ouders nieuwsgierig werden en Robert het vertelde. Ook mijn moeder moest er die avond aan geloven, ook al had ik liever gewacht tot mijn vader ook thuis was. Beide ouders schrokken, maar dankzij de woorden van mijn vader wist ik dat het goed zat. Mijn vaders zei ” alles komt goed” , iets wat ik op dat moment goed kon gebruiken om te horen.

De dagen gingen langzaam voorbij, Robert en ik waren opzoek naar huizen. Donderdag duurde nog het langst van allemaal. We hadden pas om half 4 een afspraak, dus we brachten de dag door, door huizen te zoeken en samen gezellig te lunchen. Tijdens het huizen zoeken kregen we vaak te horen; “hé had je maar niet zwanger moeten worden”. Alsof je het altijd voor het zeggen had maarja.

IMG_5584

Inmiddels was het half 4 en zatten we te wachten bij de verloskundige. Zenuwachtig? Absoluut want juni had ik nog een operatie gehad, waarbij de ruggeprik niet goed ging en ik heb flink wat alcohol weggewerkt. Inmiddels was mijn buikje ook al gegroeid (zodra je het accepteert groeit je buik, echt waar!). De verloskundige zei; “daar zit al een heel kindje in”. Dat bleek ook want ons kindje bleek al 25 week en 4 dagen veilig in mijn buik te zitten. De verloskundige  voerde alle belangrijke controles uit en vertelde dat ons kindje helemaal gezond was. We kregen een aantal foto’s mee en een dvd, en voor dat we deur uitliepen vroegen we nog of hij had gezien wat het geslacht van ons kindje was. Robert zijn voorgevoel klopte, ik was in verwachting van een zoon!

Mijn zwangerschap verliep heerlijk! Ik ging beginnen aan mijn nieuwe opleiding en stelde me voor met ” Hoi ik ben Joyce en ik ben zwanger!” Haha. Ik deed goed mijn best op mijn opleiding en liet zien dat ik ook echt graag dit wilde doen. Nadat we ongeveer 2 weken opzoek waren naar een huisje kregen we een particuliere huurwoning, het was geen pracht woning maar het voldeed aan onze eisen. 2 weken later woonde we samen. Dankzij de hulp van onze lieve familie.

Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik veel steun van Silke en Marjolijn, want het is echt niet altijd makkelijk. Silke en Marjolijn staan nu 2,5 jaar later nog steeds aan mijn zij. Met 36 weken zat ik thuis, te wachten op de komst van onze jongen. En wachten? Dat duurt lang! Aron deed er er wat langer over om zijn weg naar de uitgang te vinden. Met 39 week daalde hij pas in, en met 40 weken en 6 dagen had hij die pas gevonden.

IMG_5590

13 december 2010, een waterstraal die naar beneden klets, YES! de bevalling gaat beginnen. (ohneee ik moet bevallen!) Ik had tijdens mijn zwangerschap nooit aan de bevalling gedacht, logisch ook had ik geen tijd voor. Dit was een heel goed dingetje, want hierdoor ging ik er lekker nuchter in. Oja voordat de bevalling begon had ik zo’n gevoel dat ik vlees in huis moest halen. Het was spekglad op de weg maar ik moest en zou naar de albert heijn om vlees te halen. Op de terugweg zijn we doorgerold tegen een stoprand omhoog, en ik denk nog altijd dat dit de druppel was.

Om half 6 braken mijn vliezen en om half 7 begonnen mijn weeën. Nadat ik nog wat eten gemaakt had voor Robert ben ik onder de douche gestapt want mijn weeën waren al snel niet prettig meer. Ik had echte en valse weeën, die elkaar de hele tijd opvolgden. Tegen 10 uur gingen we richting het ziekenhuis (nadat we beide een beker chocomelk hadden gedronken), waar ik al snel vroeg om een ruggeprik. Hierdoor kon ik nog een beetje uit rusten voor het echte werk zou beginnen. Om 03:00 had ik volledige ontsluiting  en kon het persen beginnen. Met een klein beetje hulp is Aron geboren op 03.59. Een prachtig volmaakte zoon, kregen wij in onze armen. Nadat ik nog wat emotionele onzin eruit had gekraamd ging ik genieten van onze zoon.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ongeveer een uur later belden wij beide onze ouders en zussen, die een uur later aan mijn bed stonden. Vanaf dat moment kon ons geluk beginnen. Wij hebben een zoon en elkaar. Een leven samen, ik kan me niks mooiers voorstellen. 

Advertisements

32 thoughts on “Hoe de zwangerschap van Aron verliep

  1. Lieverd, je hebt het super mooi verwoord! Ik had het natuurlijk vorige week al uitgebreid gehoord haha, maar ik vind jullie verhaal zo bijzonder en mooi! Hoe onverwacht dingen ook komen, het is grotendeels aan jezelf wat je er van maakt en jullie doen dat super! ❤

  2. Leuk om zo eens je hele verhaal te lezen, al ken ik het al een beetje van je blog van Mamaplaats. Hoe bevestigde de dokter dat je zwanger was? Deed hij een urinetest ofzo? Gek hoor dat er vrouwen zijn die gewoon door menstrueren. Ik kijk op TLC altijd “I didnt know I was pregnant” . Gelukkig kwam je er op tijd achter en beviel je niet opeens spontaan op de w.c. zoals die vrouwen haha!
    Geniet lekker van je gezinnetje xxx

  3. Wow wat een bijzonder verhaal zeg. Zo vreemd voor te stellen dat je dat zo lang niet gemerkt had, wel ongesteld werd enzo. Kan me voorstellen dat je buik in rap tempo is gaan groeien. Heel mooi geschreven dit! Je zou er echt een boek over kunnen schrijven 🙂

  4. Wat een mooi verhaal Joyce! Het lijkt me erg vervelend om echte en valse weeen door elkaar te krijgen. Ik ben benieuwd hoe ik ooit mijn zwangerschap mee ga maken, maar voor het zover is, dat duurt nog wel een lang tijdje haha

  5. Hoi Joyce! Wat leuk om dit verhaal een keer te lezen, het lijkt me wel eng om toch te menstrueren en zwanger te zijn! Was je aan de anticonceptie en had je geen overige kwaaltjes? Ik moest hardop lachen om je vlees verhaal.

    Jullie zijn echt een prachtig gezin, en samen heel sterk. Denk dat veel meiden ook in blinde paniek zouden raken laat staan de vader to be.

    Dikke kus, Madelaine

  6. Wat een mooi verhaal joh. En apart hè, dat sommige vrouwen dus gewoon door menstueren. Tijdens mijn opleiding had ik een klasgenoot die dat bij allebei haar zwangerschappen heeft gehad.

  7. Prachtige zoon hebben jullie zeker! Kreeg wel even traantjes (zal vast zwangerschapshormonen zijn bij mij) Even respect met hoe jullie ermee omgingen nadat jullie (als jonge stel/ouders) te horen kregen dat jullie een kindje kregen.

  8. Jeetje met 25 weken erachter komen dat je zwanger bent, dat is in eerste instantie schrikken zeker als je jong bent, maar meid wat kan jij ongelooflijk trots zijn op jezelf en op Robert, de liefde voor elkaar spat van het scherm af, jullie zijn een echt hecht gezin en ik vind het ontzettend knap ook van Robert dat hij je zo steunde en zo trots meteen het aan zijn moeder verteld heeft, hoe vaak hoor je het wel niet anders toch? en kijk nou, een mooie knul en een bruiloft in het verschiet! vanaf het moment dat jullie leven 100% veranderde , dat je het wist zijn jullie er compleet voor gegaan.. mooie blog, mooi geschreven en wat heb je je haar op de foto ontzettend leuk, staat je goed dat model!

  9. Ik vind jou verhaal super mooi!

    Gek he, menstrueren terwijl je gewoon zwanger bent, ik heb dat dus ook gehad 3/4 maanden lang (bij de oudste dan).

    Super, mogen jullie verder in de toekomst lang en gelukkig leven (net als in sprookjes) ihihihihihi

    Xxx Teresa

  10. Wat een prachtig verhaal… Toch raar dat het soms gewoon gebeurd dat je zo laat pas merkt dat je zwanger bent. En zo mooi dat jullie het samen zijn aan gegaan, een echt mooi gezinnetje zijn jullie.

  11. Om maar even origineel te zijn, te zien aan de eerdere comments, wat een prachtig verhaal! Ik denk dat je je kapot schrikt als je er achter komt dat je al over de helft van je zwangerschap bent, maar jullie hebben het samen zo mooi opgevangen, daar kun je mega trots op zijn. 🙂 Aron boft maar met zulke sterke ouders!

  12. Ooh, ik krijg helemaal tranen in mijn ogen van je verhaal. Wel enerszijds vervelend dat je leven dan ineens zo op je kop staat, maar waar je het dan voor doet lijkt me geen straf. Kinderen krijgen lijkt me het mooiste wat er is, hoewel ik het graag uitstel tot ik ben afgestudeerd.

    Ik vraag me altijd af hoe je niet kunt merken dat je zwanger bent, maar dat kan blijkbaar dus wel. Ik heb een zusje die morgen 8 wordt en toen mijn moeder zwanger van haar was, had ik het eigenlijk al opgemerkt voordat mijn moeder het ons verteld heeft. Zo overduidelijk! En ik ben zelf ook eigenlijk erg slank, dus ik denk ook altijd dat dit soort dingen me niet zouden kunnen overkomen omdat het overduidelijk te zien moet zijn! Maar ja … het zal je maar tóch gebeuren! Ik ben eigenlijk wel benieuwd of je ook foto’s hebt van die tijd dat je zwanger was zonder dat je het wist, en of je achteraf ook zegt zo van “zie je wel” of dat juist helemaal niet hebt.

  13. Wat een prachtig maar ook ontzettend verhaal. Ik ben echt superduper blij voor jou dat alles zo goedgekomen is en jullie een prachtig kind op de wereld hebben gezet!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s